Ga verder naar de inhoud

Mazie ontvangt haar gasten gul

In het hart van de residentiestad, in de mooiste zijstraat van het Noordeinde vindt u restaurant Mazie. 

Mazie is een restaurant voor iedereen die van goed en puur eten houdt. In een gemoedelijke ambiance kunt u genieten van fijne kookkunsten,  van het seizoen, verse kruiden, bijzondere groenten en een uitstekende service. Bij restaurant Mazie is de prijs-kwaliteitverhouding goed en de prijzen zijn daardoor eerlijk. 

alvast in de stemming komen?


https://www.facebook.com/Koppert.Cress.Deutschland/posts/975032629231169?comment_id=975039859230446&notif_t=like

https://www.facebook.com/ArchitectureAromatique/videos/1005153156192739/

https://www.youtube.com/watch?v=Et91vk1mxys

Carte blanche Iens bij Restaurant Mazie!

De spanning
was rond 18.30 duidelijk voelbaar in de Maziestraat. Over een kwartier zouden
de deuren worden geopend en zou het culinaire spektakel losbarsten! Iedereen
verzamelde zich nieuwsgierig voor de ramen en probeerde een glimp op te vangen
van wat zich binnen allemaal afspeelde in die laatste 10 minuten voor aanvang.
We zagen een kimono, we zagen toga’s en we vroegen ons opeens af of wij niet
underdressed waren met zijn allen. In het opgewonden geroezemoes op straat
hoorde ik ondertussen veel opmerkingen met de strekking ‘goh, spannend hè deze
combinatie’ of ‘nou, Takis zoekt wel de grens op, ik kan me hier niks bij
voorstellen’. Kortom, niemand wist wat ons precies te wachten stond. Maar dat
we het volste vertrouwen hadden in deze enthousiaste en creatieve chef, dat was
wel duidelijk!

Gastheer Koen Cramer met een van zijn Griekse godinnen

Nu, dag
later, snap ik niet dat ik ooit mijn vraagtekens had bij de combinatie
Grieks-Japans. Mijn god, wat een duo! Alsof ze nooit los van elkaar hebben
bestaan. Het is maar goed dat we een uitgeschreven versie van het menu mee naar
huis kregen, want na het notuleren van de eerste amuse was ik het spoor al
bijster. Het was een aaneenschakeling van duizelingwekkende smaakcombinaties
met namen waar ik nog nooit van had gehoord! Voor kenners van deze keukens zal
het een fluitje van een cent zijn, leken zoals ik moeten de menu-omschrijving
maar lezen als een lied in onbekende taal.

Nadat we
met open armen waren ontvangen door eigenaar en gastheer Koen Cramer zochten we
een plekje aan de prachtig gedekte tafels, die overigens niet veel later werden
bekleed met een selectie voortreffelijke amuses:

  • Krithraki pasta
    met kreeft en schuim van yuzu en kritamo
  • Sushi van dolma
    met vulling van fetakaas
  • Fritura
    (corfiotian kroket) met tempura en kewpie sesam

Sushi van dolma met vulling van fetakaas

Tegelijkertijd
trapte Takis af achter zijn demotafel. Hij liet ons zien hoe je de perfecte
linzensoep volgens Grieks recept op tafel krijgt en mijmerde tijdens het roeren
over de prachtige soorten olijfolie van Kreta en Kalamata. Dit soepje kregen we
achteraf trouwens mee in onze goodiebag, een geluksmomentje toen ik de tas
opende en vanavond waarschijnlijk weer als blijkt dat ik niet hoef te koken!

Voor een
restaurant dat nooit eerder meedeed aan IENS CarteBlanche was de organisatie
tot in de puntjes geregeld. Geen bedroefde blikken van mensen die te ver weg
zaten van de demotafel, nee, alle handelingen waren op groot scherm te volgen
via een livestream. Alles liep op rolletjes en daar heeft het voltallige
Mazieteam, onder andere de Griekse godinnen uit de bediening, aan bijgedragen!

De livestream van de demotafel

Op naar het
eerste gerecht, want na die amuses was de toon gezet en waren de verwachtingen
hooggespannen! Komtie: sashimi van langoustines, ponzu vinaigrette,
augotaracho, Griekse salade sorbet, kyuri komkommer en gevriesdroogde Japanse
tomaten
. Je snapt waarom ik snel uitgeschreven was. Uitgegeten daarentegen
niet. Mijn smaakpapillen waren inmiddels warmgelopen en smeekten om meer…

Daar
hoefden ze niet lang op te wachten: gerookte paling uit Messologgi, Griekse
aardappelsalade, shizo groen, sambai azijn, nori-sudashi chips, wasabi, rettich
met tsyuo no moto, kapperblaadjes uit Santorini, sushi gember parels en
isonoyuoki kombu
.

Nu ik het
menu nog eens grondig doorlees (op zoek naar herkenbare Nederlandse termen)
valt me op dat een belangrijk onderdeel van de culinaire parade ontbreekt. Des
te meer realiseer ik me hoeveel ik heb gegeten, want blijkbaar waren deze
fantastische sushi en sashimi – bereid door Mark Vaessen van The Harbour Club –
gewoon een extraatje! Ik zag het als volwaardige gang en heb geloof ik wel 6
stukken naar binnen laten glijden (dit gold ook voor de friandises bij de
koffie). Door de livestream keken we Vaessen letterlijk op zijn vingers terwijl
hij de zalm vakkundig om de sushirijst heenrolde. Wat een snelheid en
souplesse! Wat mij onder andere is bijgebleven is de prijs van een (simpel ogende)
vis. Voor een stuk verse tonijn ter grootte van een gemiddelde mannenschoen
betaal je rustig €300! Maar ja, dan heb je ook wat! Een indrukwekkende
demonstratie waarvan ik me realiseerde dat dit voor mij als recreatieve
thuiskok wel erg hoog gegrepen was…

Het laatste
stukje tonijn was m’n slokdarm nog niet voorbij of daar kwam de: octopus
stifado met kofto makaronaki, Japanse sinaasappelbloesem, gel van cum quat,
Japanse wortel en wortel-misocrème
. Het is maar goed dat we de foto’s
hebben, want anders zouden al deze gerechten wel voor heel vrije interpretaties
zorgen. Fantastisch lekker ook weer. Voor mijn collega Lindsey behoorde dit
gerecht zelfs tot de toppers van de avond!

Hierna
volgde een stukje kabeljauw zoals ik hem zelden heb gegeten. Sterker nog, zo
had ik hem nog nooit gegeten! Wederom structuren zoals ik ze niet eerder had
gezien. Ik noem een ‘koekje’ van zwarte knoflook en een paardenbloem die de rol
van de meer mainstream witlof overnam. Nu de volledige benaming: bakaliaros
skordalia, dashi, gefrituurde lotuswortel, fava bonen puree met Japanse uien
olie, zwarte knoflook en paardebloemen tsigarelia style
. Een torentje van
smaakmakende ingrediënten werd omringd door een verfijnde bouillon en ook al
was het aanvankelijk niet de opzet, uiteindelijk eindigde iedereen met een
extra lepel om de bouillon tot op de laatste druppel uit het bord te lepelen.
Ik zag zelfs iemand het bord aan haar mond zetten. Dan mag je jezelf als chef
echt een schouderklopje geven.

Kabeljauw om bij weg te dromen...

Ik kan me
(het zou aan het 9-gangendrankarrangement kunnen liggen) niet precies
herinneren wanneer Elwin de Veld van Slijperij J.M. van Rangelrooij het woord
nam. Maar dat hij een goed verhaal had, staat me nog scherp voor ogen! Hij liet
ons het indrukwekkende proces zien dat liep van een onbewerkt stuk metaal tot
een koksmes van het allerhoogste niveau. In totaal bestaat zo’n mes dus uit een
stuk of 67 lagen. Wauw! Daar kregen zelfs de vrouwen in het restaurant een kick
van! Na de demonstratie kwam er een man naar Elwin toe en vroeg hem smekend
(als een meisje om een puppy): “zou ik hem please even vast mogen houden?”. En
geef hem eens ongelijk.

Greep uit de collectie van J.M. van Rangelrooij

Bij de
beschrijving van deze avond moet ik oppassen dat ik niet verval in het bekende
‘en toen, en toen, en toen’, want daar kwam het uiteindelijk wel op neer. Je
keek even de andere kant op en je glas was gevuld met een tweede ronde sake. En
zo ging het ook met de vele gerechten die elkaar in aangenaam tempo opvolgden.
Elwin had zijn messen nog niet opgeborgen of er dartelde alweer een stuk
lamsnek over de tafel. Daarnaast werden minibarbecues geïnstalleerd die bedoeld
waren om de pitabroodjes van yakitori warm te houden. “Gaan, gaan gaan”,
ontglipte Lindsey op een onbewaakt moment. Ook voor mij begon het te voelen als
een extreme sport, maar wel eentje waarbij je niet gewisseld wil worden! Al
onze zintuigen werden nog even op scherp gezet door de: lam ‘kleftiko’
stijl, gerookte geprakte aubergine salade met sojasaus, puree van fasolada,
retsina, pitabroodje yakitori en tzatziki
.

Inmiddels
was dubbel en dwars bewezen dat de Japanse en Griekse keuken een bijzondere
verstandhouding hebben. Je zou het kunnen zien als een perfecte relatie: ze
domineren elkaar niet, maar stimuleren elkaar in de dingen waar ze goed in
zijn.

Goed, de
eindsprint! Voor ons stond een bakje met: bergamot, sorbet van yuzu, skinos
crème en karydopita
. Toen gastheer Koen aankwam met de dessertwijn, keken
wij hem schuldbewust aan en biechtten we op dat we het dessert eigenlijk al op
hadden. Hij lachtte en stelde ons gerust dat dit slechts het pré-dessert was.
Jahoor, er kwam nog meer! We zetten ons schrap en stortten ons op het echte dessert,
dat bestond uit twee delen: een Griekse en een Japanse. Het mondde uit in een
battle, waarbij we na elke hap evalueerden welke partij aan kop ging. Ik heb
het hier trouwens over de: ryzogalo, matcha thee, sponscake van sesam, rode
bonen crème, eriburu, watermeloen met Griekse yoghurt en gekonfijte schil van
watermeloen. Het was zowel voor mij als voor mijn tafelgenoten een
nek-aan-nekrace tussen beide keukens. Uiteindelijk won voor mij de Griekse.

Griekenland vs. Japan

En dan
verwacht je een kleine friandise bij de koffie…

Twee
dienbladen vol lekkernijen werden onder onze neus geschoven. Het blijft me
verbazen dat elke vrouw, zelfs na 8 gangen, nog ruimte over heeft voor een
portie zoetigheid. De enige man bij ons aan tafel gunde ons gelukkig de wereld,
dus ook hier hebben we niet op de rem hoeven trappen.

IMG-20160331-WA0003 (1)

In de auto
namen we alle gangen voor de laatste keer door, vertelden we onze
(persoonlijke) chauffeur over de bijzondere smaakcombinaties en vielen
vervolgens in een diepe slaap. Maar dan wel in de stabiele zijligging.

Dit was
exact zoals een CarteBlanche hoort te zijn. Restaurant Mazie, het was
fantastisch! We hebben enorm genoten en kregen de indruk dat jullie dat zelf
ook hebben gedaan!

Het drie gangen-verrassingsmenu kost47,50,- Euro.

Restaurant Mazie is open tijdens de lunch op woensdag, donderdag en vrijdag van 12 tot 14 uur, (wel een dag van tevoren reserveren). En voor het diner van dinsdag t/m zaterdag van 18 tot 22 uur


Culinaire groet van team Mazie!